Varsemd med overvaking

Målet er at folk skal kunna ferdast trygt, få vekk kriminell aktivitet som til dømes narkotika og hindra hærverk. Det finst definitivt gode argument for å innføra kameraovervaking. Men ein bør vera forsiktig med kor stor del av dei offentlege rom ein overvakar.

I eit demokratisk samfunn med eit fungerande rettsvesen er det langt færre argument mot overvaking enn i ein diktatorisk stat med undertrykking av opposisjonelle. Likevel bør ein halda litt att på kamerabruken også i Noreg. I heile etterkrigstida fram til utpå åttitalet vart det drive ulovleg overvaking i stor skala av grupperingar og personar som politisk låg til venstre for Arbeidarpartiet. Denne overvakinga fekk konkrete negative konsekvensar for ein del av dei overvaka, som mellom anna fekk problem på jobbmarknaden. Overvakarane sjølv kom ustraffa frå det.

No er det stor skilnad på den målretta politiske overvakinga som Lund-kommisjonen avdekka og det å setja opp nokre kamera på sentrale punkt i Fjell kommune. Men overvakarane og andre må vera medvitne på at opplysningar innhenta frå desse kameraene kan misbrukast. Og det er sjeldan kjekt å føla seg overvaka, sjølv for folk med heilt reint mjøl i posen. Spørsmålet er og kva ein oppnår. Som historia har vist, forsvinn ikkje narkotikaproblema i Bergen om ein jagar misbrukarar og langarar vekk frå Nygårdsparken. Også i Fjell risikerer ein at dei lysskye aktivitetane berre forflyttar seg til stader som ikkje er overvaka. Helst bør ein bruka kreftene på meir langsiktige kriminalitetsførebyggjande tiltak enn overvaking. Men for folk som føler seg utrygge når dei ventar på bussen ein sein laurdagskveld, vil det å ha eit kamera der vera ein definitiv fordel.