Måsehat

For nokre år sidan vart det kjent at det ved CCB på Ågotnes forgjekk systematisk krig mot måsane. Sjøfuglane representerte ein fare for rusk i maskineriet og måtte bort. Det vart naturleg nok rabalder då dette vart kjent, og det skal ha blitt sett ein stoppar for praksisen.

I avisa tysdag hadde vi ein trist reportasje om rasering av ein fuglekoloni på Toft i Øygarden. Denne ligg tett ved eit bustadfelt, og det er tydelegvis ikkje alle som set pris på naboskapet. Dei tok saka i eigne hender og gjekk laus på reir, egg og fugleungar. Ei handling som faktisk er ulovleg.

Å hate måsar blir sett på som «heilt alright», ikkje minst etter Odd Børretzens populære song «Jeg hater måker». Men det er på høg tid å begynne å tenke annleis om måsar og andre sjøfuglar. Det blir færre og færre av dei, og dei treng at vi vernar om reirområde og livsmiljø. Ikkje berre for å vere snill med måsane, men like mykje for vår eiga skuld.

Sjøfuglbestanden har blitt kraftig redusert dei siste 15 åra, og det er dramatisk. Ein ting er at måsar og andre sjøfuglar er ein viktig del av kystnaturen og miljøet. Måseskrik er eit like viktig element i lydbilde frå kysten som bølgeskvulp og båtmotorar. Men det er kanskje endå viktigare at dei fortel oss om kva som skjer i havet. Viss sjøfuglane ikkje trivest over tid, er det eit signal om at havet har endra seg.

Episoden på Toft er truleg ikkje eineståande, og det er viktig at folk melder frå når dei opplever slikt. Rasering av måsereir er miljøkriminalitet og skal meldast til politiet.