Endeleg Sund sin tur

Sundsokningane har ikkje vore bortskjemde med romslege kommunebudsjett. Kvar einaste budsjetthandsaminga har handla om kvar ein kan kutte for å kome i hamn. Gong etter gong har skulestrukturen vore oppe til vurdering med tanke på å kutte talet på skular. Så langt har alle skulane kome levande frå det, men mange vil hevda ikkje utan skrammer. I staden har det vore vedlikehald og læremiddel som har fått merke høvelen. Alle etatar har vore nøydde til å løfte på kvar ein stein for å finne kostnader som kunne kuttast.

Likevel har Sund greidd å gjere nokre grep som gjer at det er ein god kommune å bu i. Danninga av Sund vatn og avlaup har gitt gode gevinstar både på vasskvalitet og vegnett. Arbeidet med  å få etablert ein vidaregåande skule har gitt mange gode ringverknader, som til dømes ein god og romsleg og lenge etterlengta idrettshall. No framstår Sund som ein attraktiv kommune å busetje seg i, med vakre byggefelt og tomter og hus til overkomelege prisar.

Også Øygarden kjem godt ut av det, og dei nyt i tillegg framleis godt av eigedomskatten. Sjølv om også kommunen i nord har merka at tæring må setjast etter næring, har dei hatt gode år lenge og fått utvikle eit vlutrusta lokalsamfunn.

Fjell kjem ikkje så bra ut av endringa i inntektssystemet denne gongen. Men den største kommunen i regionen har god kontroll og god styring, og slepp dermed kome med ubehagelege overraskingar til innbyggjarane sine. 

Vi må derfor nok ein gong kunna slå fast at det står bra til i regionen vår. Som kystkommunar nær ein storby slepp vi tenke på avfolking og alt som følgjer med det. Den største bekymringa vår er fastlandsamabandet, og slik kjem det nok til å bli i mange år framover.