Eit pressa barnevern

Historia om den 15 år gamle jenta som døydde av overdose medan ho var under barnevernets omsorg, har rysta heile landet. På nytt har politikarane blitt tvinga til å forklare kvifor vi ikkje har eit barnevern som fungerer betre. På nytt er det bortforklaringar og etterpåklokskap som dominerer biletet.

Barnevernet også her i vår region opplever ein enorm auke i talet på bekymringsmeldingar. I 2001 fekk barnevernet i Fjell inn 66 meldingar. I fjor var talet kome opp i 330. Første halvår i år er det allereie kome inn 225 meldingar. Det er illevarslande tal. Barnevernsleiar Bård Tyldum meiner at årsaka først og fremst er at barnevernet er blitt meir synleg og meir ufarleggjort. Folk har fått større tillit til at barnevernet vil hjelpe og støtte familiar i vanskar, og dermed er terskelen lågare for å melde i frå.

Men dersom barnevernet ikkje har nok ressursar til å hjelpe når det kjem bekymringsmeldingar, kan tilliten fort bli tynnslitt. Foreldre som tar det drastiske steg å be om hjelp til eit barn med vanskar, må kunne ha forventningar om å få den støtte dei treng.

Tyldum etterlyser ein diskusjon blant kommunepolitikarane om kva slags barnevern dei ønskjer. Den beste hjelpa er den som kjem tidleg. Dersom barnevernet har ressursar til å gå inn når den første bekymringsmeldinga kjem, kan  mange vonde saker unngåast. Men det triste er at tidleg hjelp som nyttar, ikkje viser att i statistikken. Det gjer derimot dei sakene der barnevernet har svikta, gjerne i form av tunge utgiftspostar på budsjetta. Når skaden har skjedd, må det offentlege ta ansvar. Det er lettare å kutte i tiltak som er førebyggande.

Eit afrikansk ordtak seier at det krevst ein heil landsby for å oppdra eit barn. Det kan minne oss om at vi alle har ansvar for at barn får gode oppvekstvilkår. Og vi har alle ansvar for å melde frå dersom vi ser barn som ikkje har det godt.