Ein arbeidsmarknad

Nye tal frå Statistisk Sentralbyrå viser at det er litt over 6000 fjellsokningar som reiser ut av kommunen for å gå på arbeid. Men straumen er også stor den andre vegen. 5000 kjem frå andre kommunar for å arbeide i Fjell.

Fordelen med å bu i ein region med breitt tilbod og stor variasjon av arbeidsplassar er lett å sjå. Det er ein styrke både for den enkelte arbeidstakar, for kommunane og for verksemdene. Kommunane blir ikkje så avhengige av hjørnesteinsverksemder og skiftande konjunkturar. Den enkelte arbeidstaker får større fridom, han/ho kan velje mellom fleire arbeidsgivarar  i same bransje, og det kan vere enklare å skifte yrke. Verksemdene får fleire søkjarar å velje mellom når dei skal finne nye arbeidstakarar.

Men ulempen er også tydeleg. Særleg har pendlarar til og frå Sotra fått merke dette i dei seinare åra. Det går fint an å reise frå eine enden i bergensregionen til den andre for å arbeide. Men skal reisetida vere nokonlunde overkomeleg, må trafikken flyte. Og det gjer den som kjent ikkje. Når reisetida per dag strekkjer seg mot tre timar, blir det tungt å få kvardagen til å gå i hop.

Ein annan, og ikkje uviktig, ulempe er forureininga som all denne reisinga fører med seg. Den medfører også eit strekt press på vegnettet. Dersom dei fem tusen som pendlar til Fjell, hadde budd her, ville presset på mellom anna Sotrabrua ikkje blitt så stort.

Men dette er ønsketenkning. Folk likar å vere fleksible og ha fleire val. Verksemder likar å ha eit stort område å rekruttere frå. Samfunn blomstrar og veks når tilbod av varer, tenester og arbeidsplasser er variert. Alle kommunane, store som små, tener på at regionen held fram med å vere ein arbeidsmarknad.

Så sjølv om det kostar, er svaret betre vegar og betre kollektivtilbod. Det er og må vere kommunane si oppgåve å sørge for at trafikken ikkje stoppar opp.