Maskinkrise med magiske Crysis

Det er difor eg med litt sorg i blikket et las Dagbladet sin anmelding av spelet. Journalist Snorre Bryne har så rett i si sak. Ein treng eit råskinn av ei maskin for å kunne nyta det grafiske himmelriket ein får oppleva med Crysis. Men eg, saman med så mange andre dataspelarar med slunken lommebok, har ikkje råd til å kasta meg rundt og kjøpa det siste innan PC. Difor måtte eg ta til takke med min eigen PC-travar, med eit lønleg håp om å oppleva litt av EA sitt vidunderspel. 

Sinnsjuk intro

Introduksjonen som vert kasta mot deg frå skjermen er heilt utruleg. Her får ein ei salig blanding av ekstremkrigar, Terminatorstyrke og Predator. Med ei beskyttelsesdrakt som får kevlar til å likna på lett ullundertyg, vert du kasta ut i kamp med styrke som ti menn. Grafikken er utruleg, sjølv med ei gamal maskin, som knapt klarar å starta spelet. Eg berre kan drøyma om kva dette hadde sett ut om eg sat framføre siste skrik frå Intel Duel Core 2 eller kva det no heiter.

Det heile startar i år 2020. Nordkoreanarane har tatt kontroll over store områder, og verdssikkerheita står i fare. Det er då du vert sendt inn. Oppdraget er å henta ut ei gruppe som har sendt ut nødsignal. På dramatisk vis vert du kasta ut av eit fly midt på natta. Men akk o ve. Grafikken skal verta mitt Damokles sverd. Spelet hakkar og eg ser ikkje alle fjellformasjonane eg treng for å kunne manøvrera meg i eit fiendleg ulendt terreng. Du er Delta Force-soldaten Jake Dunn, som er med ei spesialgruppe som har tatt i bruk draktene eg nemnte tidlegare - såkalla nano-drakter. Eg kan berre konstatera at Crysis er noko av det kulaste eg har sett av denne typen krigsspel. Om du har ein maskin som toler litt tyngde og høge krav av morgondagens spelloppleving. Spring og kjøp. No!